AKEL M.K. Genel Sekreteri Andros Kiprianu’nun “Politis” gazetesinde yayınlanan röportajından bölümler 6.10.2013

 

 

AKEL M.K. Genel Sekreteri Andros Kiprianu’nun

“Politis” gazetesinde yayınlanan röportajından bölümler 6.10.2013

Soru: AKEL M.K. Genel Sekreterliği görevini üstlendiğiniz günden bu yana, bugün içinde bulunduğunuz durumda tekrar bulunduğunuzu hatırlıyor musunuz? Yani partinizin bazı kadrolarının dürüstlüğünü savunmak zorunda kaldığınızı hatırlıyor musunuz?

Cevap: Pek çok kez partiyi savunma durumunda oldum. Mari’de patlamanın olduğu zamandan itibaren, ülkede ne oluyorsa bundan AKEL’i sorumlu gösterme yönünde o zamanki muhalefet ve bugünkü hükümet tarafından bir çabanın ortaya konulduğu görüşündeyim. Hedefleri çok belirgin. Tıpkı şimdi yaptıkları gibi, o zaman da, bunca acıyı çekmiş olan ülkemizde nelerin olacağı onları ilgilendirmeksizin, onlar iktidara gelmek için, Dimitris Hristofyas’ı ve AKEL’i Kıbrıs halkının gözünden düşürmeyi, halkın bilincinde değersizleştirmeyi hedefliyorlardı. En kötüsü de, kendilerine doğrudan defalarca söylediğim gibi, onlar yaptıklarıyla, kendileri iktidara geldiklerinde kendilerini zora sokacak bir duruma yol açtıklarını algılamıyorlardı. Dolayısıyla böylesi durumlara karşı koymaya oldukça alışığım.

Επικήδειος Λόγος του Γ.Γ της DEV-İŞ, Hasan Felek, στην κηδεία του Παντελή Βαρνάβα

Επικήδειος Λόγος του Γενικού Γραμματέα της DEV-İŞ, Hasan Felek, στην κηδεία του Παντελή Βαρνάβα

5 Οκτωβρίου 2013

Αγαπητοί Σύντροφοι,

Ζούμε σήμερα τη λύπη που προκαλεί ο χαμός ενός συνδικαλιστή ηγέτη, ενός παλικαριού, ενός αγωνιστή που ταύτισε το όνομά του με την ιστορία της κυπριακής εργατικής τάξης. 

Ο Πανελής Βαρνάβα άρχισε να εργάζεται ως μεταλλωρύχος στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και πρωταγωνίστησε στους αγώνες της εργατικής τάξης. Αγωνίστηκε με ζήλο για τη μείωση των ωρών εργασίας στις 40 ώρες, για το δικαίωμα στην υγεία, για την πληρωμένη άδεια των εργατών, για το δικαίωμα στην οργάνωση και στις κοινωνικές ασφαλίσεις.  

Τη δεκαετία του 1940, με την άνοδο της συνδικαλιστικής οργάνωσης, βρέθηκε σε σημαντικά καθήκοντα. Ήταν πρωτοπόρος στις μεγάλες κοινές απεργίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στα μεταλλεία το 1948. Ο κοινός αγώνας περίπου 2000 Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων εργατών έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της κυπριακής εργατικής τάξης.  

Σε όλη τη διάρκεια της τιμημένης του ζωής, αγωνίστηκε για την ενότητα της εργατικής τάξης, για μια μόνιμη και αξιοπρεπή λύση του Κυπριακού, αγωνίστηκε για να ζήσουν οι Κύπριοι αδελφικά και ανθρώπινα στην κοινή τους πατρίδα. 

Σήμερα αποχαιρετούμε τον αγαπητό μας σύντροφο στην αιωνιότητα. Μας αφήνει πίσω την κληρονομιά ενός τιμημένου αγώνα. Και εμείς είμαστε αποφασισμένοι να υπερασπιστούμε αυτή την κληρονομιά και να την ενισχύσουμε με τους δικούς μας αγώνες. 

Εμείς σύντροφε δε θα σε ξεχάσουμε, οι σκέψεις και τα ιδανικά σου θα γεμίσουν με φως τους αγώνες της νέας γενιάς. Ως ΝΤΕΒΙΣ θέλουμε να συλλυπηθούμε την οικογένεια του συντρόφου μας, όλους τους εργαζόμενους και δηλώνουμε ότι μοιραζόμαστε το πόνο σας. 

Υποκλινόμαστε με σεβασμό ενώπιον του αγωνιστή συντρόφου μας Παντελή Βαρνάβα και υποσχόμαστε ότι με τη δύναμη που αντλούμε από τις δικές του αρχές και ιδανικά θα συνεχίσουμε τον κοινό μας αγώνα στο δικό του δρόμο χωρίς να λιποψυχήσουμε.  

Ομιλία του Γ.Γ της Συντεχνίας Τ/Κ Δασκάλων, Σιενέρ Ελτζίλ, για την 1η Σεπτεμβρίου

                                                                                                                            

 

            Από τότε που υπάρχει η ανθρωπότητα, η μοίρα του ανθρώπου ήταν οι πόλεμοι για τα συμφέροντα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που έγιναν τον 20^ο αιώνα, έδειξαν πόση ζημιά και καταστροφή μπορούν να προκαλέσουν τα όπλα μαζικής καταστροφής που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι.

            Κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που άρχισε με την επίθεση της ναζιστικής Γερμανίας ενάντια στην Πολωνία την 1^η Σεπτεμβρίου του 1939, σκοτώθηκαν περίπου 52 εκατομμύρια άνθρωποι, πολλά εκατομμύρια ανθρώπων τραυματίστηκαν, ενώ η οικονομική, πολιτιστική και κοινωνική καταστροφή έφτασε σε τρομαχτικά επίπεδα.

            Παρόλα αυτά, η ανισότητα, η εκμετάλλευση, η φτώχια και η καταπίεση, μεγαλώνουν και ενισχύονται. Η αύξηση της ανεργίας, η ένταση του ρατσισμού, οι αλλαγές και οι καταστροφές στο φυσικό μας περιβάλλον, η μετανάστευση, οι ανταγωνισμοί για εξοπλισμούς, είναι στοιχεία που συνδέονται άμεσα με την απληστία των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, αλλά και στοιχεία που απειλούν την παγκόσμια ειρήνη προκαλώντας συνεχής πολέμους. Στην Παλαιστίνη, στη Συρία, στην Αίγυπτο, στο Σουδάν, δίπλα από τις συγκρούσεις που συνεχίζονται, το αίμα δε σταματά να ρέει και με τη δικαιολογία της τρομοκρατίας όπως έγινε στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ.

            Ως Κύπριοι ξέρουμε πολύ καλά και ζήσαμε από πρώτο χέρι τον πόνο του πολέμου, της καταστροφής και της μετανάστευσης. Ο εθνικισμός, ο σοβινισμός και ο ρατσισμός, στοιχεία που ενίσχυαν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στον τόπο από τη δεκαετία του 1950, δυστυχώς το 1974 μας οδήγησαν στη διχοτόμηση της πατρίδας μας. Όλοι που θεωρούν την πατρίδα μας ως ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο, διεκδικούν δικαιώματα στη πατρίδα μας και προσπαθούν για τη συντήρηση της διχοτόμησης. Τα συρματοπλέγματα, οι στρατοί και τα φυλάκια, οι πολεμικοί εξοπλισμοί και ο φετιχισμός των εθνικών συμβόλων που φτάνει στα όρια του σοβινισμού, δε φέρνουν την ευτυχία στον τόπο μας. Αντίθετα προκαλούν τη δυστυχία και ενισχύουν το μίσος και την προκατάληψη που με τη σειρά τους φυλακίζουν τα μυαλά μας.

            Εμείς στηρίζουμε τη διαδικασία των συνομιλιών για λύση στο Κυπριακό πρόβλημα, μια διαδικασία που διαρκεί εδώ και 45 χρόνια. Η βάση της λύσης πρέπει να δημιουργεί μία διζωνική, δικοινοτική Κύπρο μέλος της Ε.Ε, με μία κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μία διεθνή προσωπικότητα, βασισμένη στην πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων έτσι όπως καθορίζεται από τις παραμέτρους τους ΟΗΕ. Η εφαρμογή μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης και αύξησης της συνεργασίας των δύο κοινοτήτων, θα βοηθήσει επίσης και προς την κατεύθυνση μείωσης των προκαταλήψεων. Η λύση στην Κύπρο θα βοηθήσει στην εμπέδωση της περιφερειακής, αλλά και της παγκόσμιας ειρήνης. Για όλους αυτούς τους λόγους, η επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους κατοίκους του και η διάνοιξη του λιμανιού της Αμμοχώστου, θα αποτελέσουν ένα σημαντικό βήμα για την άρση του αδιεξόδου των συνομιλιών. Για αυτό και θα πρέπει το επόμενο χρονικό διάστημα να ενισχύσουμε τις φωνές μας για το Βαρώσι.  

            Εμείς που πιστεύουμε ότι η ειρήνη είναι αρετή, βροντοφωνάζουμε φτάνει σε αυτούς που πολιτεύονται επί του ανθρώπινου πόνου και του αίματος. Λέμε φτάνει στα συρματοπλέγματα, στα τείχη, στα όπλα, στους στρατούς και στο διαχωρισμό. 

            Λέμε φτάνει σε όσους θέλουν να χάνουν χρόνο στις διαπραγματεύσεις και να μας χρησιμοποιούν ως αντικείμενα σε πολιτικές αφομοίωσης. Διότι αυτό το νησί είναι πολύ μικρό για να διχοτομηθεί, αλλά αρκετά μεγάλο για να μπορέσουν και οι δύο κοινότητες να ζήσουν μαζί.

Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών!

Ζήτω η ενωμένη Ομοσπονδιακή Κύπρος!

Ζήτω η Ειρήνη!

 

1 Σεπτεμβρίου 2013